Piśmiennictwo

Piśmiennictwo powinno być przygotowane wg zmodyfikowanego stylu Vancouver.

Nie należy posługiwać się funkcją „przypis końcowy”.

Sposób zapisu nazwisk Autorów w zależności od ich liczby: do 4 Autorów powinny zostać podane imiona i nazwiska wszystkich Autorów; 5 i więcej Autorów – imiona i nazwiska pierwszych 3 i dopisać „et al.”.; podając zakres stron powinien zostać użyty dywiz -, nie półpauza –, która w zapisie jest dłuższa. Należy stosować skróty tytułów czasopism wg Index Medicus. Po nazwie czasopisma następuje rok publikacji, tom i pełny zakres stron, np. 123-124 (nie: 123-4).

Przykładowy zapis piśmiennictwa:

Artykuły z czasopism:

Lahita R, Kluger J, Drayer DE, Koffler D, Reidenberg MM. Antibodies to nuclear antigens in patients treated with procainamide or acetylprocainamide. N Engl J Med 1979;301:1382-5.

Rozdziały książek:

Phillips SJ, Whisnant JP. Hypertension and stroke. In: Laragh JH, Brenner BM, editors. Hypertension: pathophysiology, diagnosis, and management. 2nd ed. New York: Raven Press; 1995. p. 465-78.
Maksymalna ilość pozycji w piśmiennictwie wynosi 40 – dla prac oryginalnych i 60 – dla prac poglądowych.

Odniesienia w tekście

Odniesienia do literatury powinny zostać podane w nawiasie, np. to zdanie zawiera informację z innego badania (2).

Należy zwrócić uwagę, że nawias z odniesieniem występuje przed kropką („.”), nie po niej. Poprawy jest zatem zapis:

To jest przykładowe zdanie (1).

nie zaś:

To jest przykładowe zdanie. (1)

Należy upewnić się, że odniesienia znajdują się w każdym miejscu, gdzie są one potrzebne, nawet jeśli oznacza to cytowanie tej samej pracy kilka razy pod rząd. Np. Tu przytoczono fakt z badania (2). Tu przytoczono kolejny fakt z tego samego badania, ale, ponieważ jest to nowe zdanie, badanie musi zostać ponownie zacytowane (2).